Evet, iç sesle konuşmak aslında çok doğal. Hepimizin zihninde bir iç diyalog sürer, bazen farkında oluruz, bazen arka planda sessizce akar. Bu iç konuşmalar düşüncelerimizi düzenlememize, karar vermemize, kendimizi yatıştırmamıza hatta motive etmemize yardımcı olabilir. Kısacası, iç ses aslında zihnin kendiyle kurduğu iletişimdir.
Ancak bu iç sesin tonu ve içeriği zaman zaman yorucu hale gelebilir. Örneğin bu ses sürekli eleştiren, yargılayan, kaygı yayan bir tonda konuşuyorsa, kişi kendini kendi içinde güvende hissedemez. İç konuşmalar, geçmişte içselleştirdiğimiz kişi ya da durumların bir yansıması olabilir; bir ebeveynin sesi, bir öğretmenin yaklaşımı ya da çocukken geliştirdiğimiz baş etme biçimleri, bugünkü iç sesimize dönüşmüş olabilir.
Psikodinamik terapi, bu iç sesin kimden ödünç alındığını, neye hizmet ettiğini ve nasıl dönüştürülebileceğini anlamak için önemli bir alandır. İç sesiniz size zarar veriyorsa, onu bastırmak değil, onunla ilişkilenmek ve belki de onunla yeni bir dil kurmak mümkündür.
Kendinize şu soruları sorabilirsiniz:
– Bu iç ses bana nasıl hitap ediyor? Yargılayan mı, destekleyen mi?
– Bu ses bana birini hatırlatıyor mu?
Leave a Reply