Bazen farkında bile olmadan kendimizi başkalarıyla karşılaştırırız: kim nerede, ne yapıyor, nasıl yaşıyor, daha mı başarılı, daha mı mutlu? Bu kıyaslar bir süre sonra kişinin kendisiyle olan bağını zayıflatır. Çünkü odak, “ben kimim, ne hissediyorum, ne istiyorum?”dan uzaklaşır; yerini “ben yeterli miyim?” sorusu alır.
Psikodinamik bakış açısına göre, bu tür kıyaslamaların arkasında çoğu zaman çocukluktan beri içselleştirilmiş bazı sesler vardır: sürekli “daha iyi” olman beklenmiş olabilir, “diğerleri gibi olman” istenmiş ya da hep bir eksiklik duygusuyla büyümüş olabilirsin. Zamanla bu sesler içselleşir ve kişinin kendi iç sesi haline gelir. Kıyaslama artık dışsal bir baskı değil, içsel bir zorlayıcıya dönüşür.
Bu tür duyguların farkına varmak ve onları içeriden incelemek, yıpratıcı kıyasların yerini daha şefkatli ve gerçekçi bir iç sesin almasını sağlar. Terapi, bu içsel kıyasın nereden geldiğini ve nasıl dönüştürülebileceğini anlamak için güvenli bir alan sunar.
Kendinize şu soruları sorabilirsiniz:
– Kendimi en çok ne zaman ve kimlerle kıyaslıyorum?
– Bu kıyasın içinden bana bakan ses, aslında kimin sesi olabilir?
Leave a Reply